کاش که پیشم بمونی یه لحظه این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه رودِ این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم من نمی خوام به اشکام بنازم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

تو میری و  رفتنتو می بینم باز به تماشای افق می شینم

میریو آتیش می کشی به جونم ترانه هامُ واسه کی بخونم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

اره تو این دنیا دیگه هیچ کی منو دوست نداره

وقتی می یان کنار من نقاب به صورت می زنن

همه حرفاشون دروغه به ظاهر عاشق منن

تو این دنیا اگه بخوای با کسی مهربون باشی

بعدش باید تا عمر داری از کارت پشیمون باشی

جواب هر خوبی تو با یه بدی داده می شه

دل کندن از تو تا ابد واسه همه ساده می شه

همه ادعا می کنن که عاشقن تا همیشه

خوب می دونم از عاشقی هیچی سرشون نمیشه

تو این دنیای بی کسیم فقط خدا مونده برام

فقط اون از اون بالاها واسه یه بار کرده نگام

هرکی تو دنیا یه جوری دنبال کار خودشه

هرکی یه جور از زندگی تصویری تو ذهن می کشه

همه تورو ترک می کنن فقط خدا پا به پاته

باور نکن هر کی که گفت عاشق رنگ چشماته

فقط تو شادی باهاتن تو غما ترکت می کنن

فکر نکن توی سختی ها همیشه درکت می کنن

به ظاهر غصه دار می شن با دیدن پلک ترت

ولی بعدش می رن و هی حرف می زنن پشت سرت

این ادمای دورو رو فقط خداشون می شناسه

توی اون دنیا کارشون هی خواهش و التماسه

نمی شه گفت با صراحت همه ی ادما بدن

درسته بعضی موقع ها حالتو به هم می زنن

ولی این بدی ها عزیز تو همه مون داره وجود

هیچ کی مث فرشته نیست زیر این گنبد کبود

این زندگی دو روزه و باید از اینجا بگذری

مهم اینه چی با خودت اونور دنیا می بری

دوست دارم تا هستم همه بدونن قدر خوبیمو

نه اینکه مردم بگیرن رو سر تابوت چوبیمو

چه فایده هر چی که بگم هیچ کسی حالیش نمیشه

تا زمانی که برم و بمونم واسه همیشه

خوب می دونم که قدرمو یه روز همه شون می دونن

می خوان با من حرف بزنن ولی دیگه نمی تونن

تو این دنیای لعنتی از من نمی کنن یادی

به ظاهر با دیدن من بال در می یارن از شادی

تو این دنیای  لعنتی کارم شده رنج و عذاب

ادمای خوبو فقط شبا می بینم توی خواب

مهربانا

می دانم که تا تو راهی نیست

می دانم که آسمان فیض و رحمتت همه جا بر سرم سایه دارد

می دانم که دستهای سبزت همیشه پشت و پناهم است

می دانم که تو تنها نگران لغزشهای ناتمام من هستی

امّا

نمی دانم

چرا هر روز که می گذرد از تو دورتر می شوم

دلم را به دست آب می سپارم و سبزی روحم را به شیرینی ناپایدار و فریبنده ی گناهان

کمکم کن

من این لذتها را به بهای دوری از تو نمی خواهم

من تو را می خواهم تنها تو را

ای مهربانترین مهربانان

یاد اون روز که دلت میگفت منو میخواد

اگه تو نمونی پیشم دیونه میشم

آخه من چی کار کنم تو بمونی پیشم

فکر تو یه لحظه از سرم نمیره

من میگم میمونی اما دل میگه میره

نزار تا قصه مون این جوری تموم بشه

میدونم تو میری مهرم حروم میشه

بگو حرفت چیه ؛ آخه دردت چیه

تازه اول راهیم ، خداحافظی چیه

می دونستم میری و تنهام میزاری

تو که از حال دلم خبر نداری

می دونستم آخرش این جوری میشه

یکی مون تنها میمونه واسه همیشه

این روزهاحس می کنم از عشق سرشارم

حس می کنم حال و هوای دیگری دارم

این من که میبینی ،من یک سال پیشم نیست

پیداست این از چهره ام از شوق بسیارم

حس می کنم چیزی که از چشم تو می آید

این روز ها جا می کند در عمق پندارم

در خواب همنام قشنگت بر لبم جاریست

یعنی به یاد تو میان خواب بیدارم

می خواستم بعد از شکستن های پی در پی

دل را به دست مردم این شهر نسپارم

می خواستم آن طور که می خواستم باشم

اما تو که باشی من از تسلیم ناچارم

در این غزل تصمیم از آن چشمهایت بود

بی میل تو یک بیت هم ننوشت خودکارم

من آنچه را می خواستم گفتم به تو،حالا

باید که با آری و نه تنهات بگذارم

پیداست تکلیف من و، تو می دهی اما

با این سکوت شیطنت آمیز آزارم

می خواهی از من بشنوی آنچه نباید گفت؟

هرگز نخواهم گفت هرگز ،دوستت دارم

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

*

اما یه روز میاد که برای قصه گفتن خیلی خیلی دیر شده

اما یه روز میاد که برای دلداری دادن پرنده ی دل شکسته  خیلی دیر

یه روز میاد که به یاد تمام لحظه های ماندگار اشک بریزی

و اون وقته که  می فهمی توی دل یه آدم غریب تر از غریبه چی گذشته بود

یه روز میاد که حرفای دلم رو می فهمی اما دیگه خیلی دیره

یه روز میاد که از اشک های دل یه عاشق ، گلهای سرخ سیراب شده باشن

یه روز میاد که برای شنیدن حرفای دلم خیلی دیره

اما دیگه عاشقی وجود نداره و اشکی دیده نمیشه 

یه روز میاد که خبر میدن یه عاشق در غربت و بی کسی جون داد

یه روز میاد که خیلی دیره و عاشق مرده

و اون وقته که باید نوشت ،اشک ریخت و گفت :

" آنگـــــاه چــه زود دیـــــــر می شـــود "  

روی من خروارها از خاک بود                                                    وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت                                                       قبر کن سنک لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود                                                     غرق وحشت سوت وکور و تنگ بود

ناله می کردم ولیکن بی جواب                                              تشنه بودم تشنه یک جرعه اب

خسته بودم هیچ کس یارم نشد                                           زان میان یک تن خریدارم نشد

هر که امد پیش حرفی راند ورفت                                           سوره حمدی برایم خواند ورفت

نه شفیعی نه رفیقی نه کسی                                           ترس بود و وحشت و دلواپسی

امدند انجا کنارم دو ملک                                                    تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست                                         ان یکی فریاد زد رب تو کیست

ای گنه کار سیه دل بسته پر                                              نام اربابان خود یک یک ببر

در میان عمر خود کن جستجو                                           کار های نیک و زشت خود بگو

ما که ماموران حق و داوریم                                              نک تو را سوی جهنم می بریم

گفت عمر خود کردی تباه                                                   نامه اعمال تو گشته سیاه

دیگر انجا عذر خواهی دیر بود                                          دست و پایم بسته در زنجیر بود

نا امید از هر کجا و دل فکار                                                میکشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق ازاد شد                                            از جنان درهای رحمت باز شد

مردی امد از تبار اسمان                                                نور پیشانیش فوق کهکشان

چشمهایش زندگانی می سرود                                       درد را از قلب ادم میزدود

گیسوانش شط پر جوش و خروش                                    در رکابش قدسیان حلقه به گوش

صورتش خورشید بود و غرق نور                                     جام چشمانش پر از شرب ظهور

لب که نه سرچشمه ی اب حیات                                    در دو دستش ممکنات و کائنات

خاک پایش تربت عرش برین                                           طره ی از گیسویش حبل الوتین

در قدوم ان نگار مه جبین                                             از جلال حضرت عشق افرین

بر سرش دستار سبزی بسته بود                                  در دلم مهرش عجب بنشسته بود

دو ملک سر را به زیر انداختند                                        بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه                                         امده اینجا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت امده                                                گوئیا بهر شفاعت امده

سوی من امد مرا شرمنده کرد                                   مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت ازادش کنید این بنده را                                     خانه ابادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده                                کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است                              گریه کرده بعد شیرش داده است

بارها بر من محبت کرده است                                  سینه اش را وقف هیات کرده است

اینکه میبینید در شور است و شین                               ذکر لالائیش بوده یا حسین

دیگران غرق خوشی و هلهله                                   دیدم او را غرق شور و هروله

با ادب در مجلس ما می نشست                           به عشق من دلش از غم شکست

سینه چاک ال زهرا بوده است                              چای ریز مجلس ما بوده است

خویش را در سوز عشقم اب کرد                            عکس من را بر دل خود قاب کرد

اسم من راز و نیازش بوده است                           خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را به دوشش میکشید                           پا برهنه در عزایم میدوید

اقتدا بر خواهرم زینب نمود                                   گاه می شد صورتش بهرم کبود

بارها لعن امیه کرده است                                  خویش را نذر رقیه کرده است

تا که دنیا بوده از من دم زده                                او غذای روضه ام را هم زده

اینکه در پیش شما گردیده بد                             جسم و جانش بوی روضه میدهد

حرمت من را به دنیا پاس داشت                       ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن                             روز تاسوعا شده سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم                                با خود او را نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است                       او بسوزد رهبرش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                           باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر و بویش میدهم                        پیش مردم ابرویش می دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت                             میشود همسایه من در بهشت

اری اری هر که پا بست من است                    نامه اعمال او دست من است...